Science

Boos prikte de zon met haar stralen in de wolk: "Ga weg jij! Je houdt mijn licht tegen. De mensen willen zon!" Maar de wolk bleef rustig hangen en strekte zich nog wat verder uit. Als een deken lag hij over het land en er kwam geen straaltje zon meer door. De zon probeerde over de rand van de wolk heen te kijken. "Schuif nou toch op," riep ze, "ik wil zien wat de mensen daar beneden doen." De wolk zuchtte treurig: "De mensen... die kunnen lopen en bewegen. Ze kunnen samen spelen en ze kunnen...

En de appel antwoordde: "Ik weet niet hoe...en ik weet niet waarom.Dingen gebeuren gewoon.Dat is wat ik weet." Dit antwoord hielp de spin niet echt om haar web een andere kleur te geven. Ze was teleurgesteld en keek naar beneden. En wat zag ze daar? Groen gras. Prachtig groen. Dus de spin maakte een lange dunne draad en liet zich zakken. Heeeelemaal omlaag totdat ze met haar voeten in het gras stond. "Zeg gras, hoe ben jij zo prachtig groen geworden?" vroeg de spin. En weet je wat het gras...

Het was een rustige dag. Er was geen wind die de druppels omhoog joeg in golven. De zon scheen en het water was glad. Drupje lag helemaal bovenin de zee en voelde de warmte van de zon. Het gaf hem een kriebelig gevoel. Hij móest bewegen. Maar niet zoals normaal, wanneer hij met zijn vrienden een golf maakte. Drupje rekte zich uit. De warme zonnestralen kietelden en fluisterden: “Kom, kom! Kom omhoog!” Drupje liet de andere druppels los en sprong. Hij dacht er niet eens over na: het ging...

Na de sneeuw kwam regen. Koude druppels zakten door de sneeuw en door de aarde en drupten op het dak van het huisje onder de grond. Daarna kwam de zon. Een dun straaltje boorde zich door het restje sneeuw en gaf de bloembol een prikje. “Kom maar binnen!” zei het bloemetje. “Dat kan ik niet,” zei de zonnestraal, “ik ben niet sterk genoeg om de deur open te doen. Als het lente wordt, dan ben ik sterker.” Maar het was nog lang geen lente. Iedere nacht werd het water weer ijs. Soms sneeuwde het,...