Herfstverhalen

2.Puk deed haar laarzen aan en haar jas. Ze deed de jas goed dicht. Ze stopte een paraplu in haar tas en stapte naar buiten. Brrr, wat een weer. De wind was koud. Echt herfst. Een blad dwarrelde voor haar neus naar beneden. [teken blad rechtsonder, vertel verder terwijl je de nerven tekent] Puk raapte het op. Het was een mooi blad: helemaal geel. Tom vond het vast ook mooi. Ze nam het mee voor Tom. 3.Puk wist de weg. Eerst over het pad door het park. Onder de bomen lagen overal eikeltjes....

Op een mooie herfstdag liep de prinses in het bos. Onder de bomen zocht ze naar eikels, dennenappels en mooie gekleurde bladeren. Die stopte ze allemaal in de zakken van haar jas. Al zoekend liep de prinses steeds verder het bos in. Pas toen de zon heel laag stond merkte ze hoe laat het was. Het was al bijna donker! Ze moest gauw terug naar huis. Waar was het pad ook al weer? Daar bij die grote dennenboom? Of was het bij die boom met de gele bladeren? Waar ze ook keek, het pad kon ze niet...

En de appel antwoordde: "Ik weet niet hoe...en ik weet niet waarom.Dingen gebeuren gewoon.Dat is wat ik weet." Dit antwoord hielp de spin niet echt om haar web een andere kleur te geven. Ze was teleurgesteld en keek naar beneden. En wat zag ze daar? Groen gras. Prachtig groen. Dus de spin maakte een lange dunne draad en liet zich zakken. Heeeelemaal omlaag totdat ze met haar voeten in het gras stond. "Zeg gras, hoe ben jij zo prachtig groen geworden?" vroeg de spin. En weet je wat het gras...

Hansje besloot dat hij de pitjes wilde bewaren. Zijn moeder naaide een klein zakje van stof voor hem. Elke keer als hij een appel at, stopte Hansje de pitjes daarin. Na een tijd was het zakje vol. Hansje was ondertussen gegroeid en heette nu Hans. Hij vond dat hij nog niet genoeg pitjes had. Zijn moeder naaide een nieuwe, grotere zak voor hem. Daarin deed hij al zijn appelpitjes uit de oude zak en ook de nieuwe pitjes, als hij een appel at. Toen Hans een grote jongen was, was ook deze zak...

Ze sloeg de hoek van de straat om en daar kwam plotseling een windvlaag. "Pfffffffffft!" zei de wind en blies het lichtje  uit. "Ohh!" jammerde Marja, "Wie maakt er nu mijn lichtje weer aan?" Verdrietig liep ze verder. Een stukje verderop kwam ze in het donker een egel tegen, die scharrelde tussen de bladeren. "Ach lieve egel," zei Marja, "weet jij wie nu mijn lichtje aan kan steken?" Maar de egel zei: "Ik ben niet zo schrander, vraag dat maar aan een ander!" en ging gauw terug naar zijn...