Om over na te denken

Mongools volksverhaal

Een vrouw had drie dochters waar ze alles voor deed. Rijk waren ze niet, maar de moeder zorgde ervoor dat de drie zusjes altijd voldoende te eten hadden, dat ze nette kleren hadden en er altijd fris en verzorgd uitzagen. Van 's morgens vroeg tot 's avonds laat zorgde de vrouw ervoor dat haar dochters niks tekortkwamen. Toen de meisjes oud genoeg waren om te trouwen, verlieten ze een voor een het huis van hun moeder.

Vrije vertaling van: "The three butterflies" door Paro Anand (India)

Er waren eens drie broers: Neeli, Peeli en Lali. Het waren vlinders, de mooiste vlinders van het land, en ze waren elkaars beste vrienden. Alles wat ze wisten, hadden ze van hun moeder geleerd. Ze had hen zo veel verteld, "Maar," zei ze, "het allerbelangrijkste is dat je elkaar altijd steunt, vergeet dat nooit.

Hervertelling van een fabel van Aesopus

Een ezel werkte al jaren voor een boer. Hij droeg groenten van het veld naar de schuur en ging iedere week met de boer naar de markt. Hij moest hard werken en de boer sloeg hem op zijn achterwerk met een tak om hem harder te laten lopen. De kinderen van de boer scholden hem uit als domme ezel. Een fijn leven had de ezel niet.

Aziatisch volksverhaal

Kamal woonde lang geleden in India. Hij woonde met zijn ouders en zijn zusjes in een klein huisje op de helling van een berg. Kamal was de oudste van de kinderen en hielp zijn ouders wanneer hij maar kon.

Bron onbekend. Vermoedelijk een volksverhaal.

In een land hier ver vandaan heerste eens een koning. Het was een goede en wijze koning, die zijn land met liefde regeerde. In een dorpje in dat land woonde Hans. Hij leefde samen met zijn moeder in een klein huisje. Zijn vader leefde niet meer, maar Hans was al groot genoeg om te werken en samen hadden ze het goed.

Op een dag kreeg Hans een brief. Zijn naam stond met gouden krulletters geschreven op de grote witte envelop. Het was een brief van de koning.

Vietnamees volksverhaal

Lang geleden leefde er eens een schilder. Hij was beroemd, omdat de dieren op zijn schilderijen net echt leken. Als hij een vogel schilderde, dan durfde je niet dichtbij het schilderij te komen, omdat de vogel dan misschien wel weg zou vliegen. En bij een schilderij van een wolf was je bang dat hij je zou bijten. Zo echt. De mensen kochten de schilderijen voor veel geld.

De Zon en de Wind hadden een keer ruzie over wie het sterkste was. Ze beweerden allebei dat ze zelf het sterkste waren. Terwijl ze aan het kibbelen waren zagen ze een wandelaar lopen, die een wijde mantel droeg.

Hervertelling van de fabel van Aesopus.

Haas heeft altijd haast. Hij doet nooit eens rustig aan. Rennen is het liefste wat hij doet. Zoef! Door de velden. Zoef! Door de bossen. Zoef! Niemand kan hem bijhouden. Hij is de snelste. De aller-aller-snelste. En als hij even stopt, let hij goed op. Zijn lange oren houdt hij gespitst. Zijn ogen kijken rond. Zijn snorharen trillen. Is er iets lekkers te eten? Of dreigt er misschien gevaar? Dan gaat hij er snel weer vandoor.

Bewerking van een verhaal van de Amerikaanse kolonisten

Hansje at iedere dag een appel. Hij was nog klein en zijn moeder sneed de appel voor hem doormidden. Op een dag keek Hansje naar de doorgesneden appel: "Mama, wat zijn die kleine zwarte dingetjes?" Zijn moeder legde uit dat het de pitjes zijn en dat je die in de grond kunt stoppen. Als ze genoeg zon en regen krijgen, groeit er dan een plantje uit. Eerst is het klein, maar als je lang genoeg wacht, wordt het een appelboom.

Engels volksverhaal

Op het erf van een boerderij leefde eens een klein rood kippetje. Altijd was ze druk in de weer om in de grond wormen te zoeken voor haarzelf en voor haar kuikens. Ijverig pikte ze in het zand, pik-pik-pik, en als ze een worm gevonden had kakelde ze luid: “Tok tok tok!”

In de deuropening vlakbij lag een kat te luieren en bekommerde zich nergens om. Zelfs niet om de rat die vrij rond kon rennen. Het varken dat in de schuur leefde maakte zich alleen maar zorgen over zijn eten, zodat hij nog dikker en zwaarder kon worden.

Bewerking van ‘Van de Visser en zijn Vrouw’, gebroeder Grimm (nr. 19)

Timpetee was visser en dol op het geluid van de zee. Als hij ’s morgens wakker werd in zijn hut, dan kon hij het geluid van de golven al horen. Heerlijk vond hij dat.
De hut waarin hij woonde was gemaakt van oude planken, die hij had gevonden op het strand. Er zaten geen ramen in, maar door de kieren tussen de planken kon je toch naar buiten kijken. Hij woonde daar samen met zijn vrouw Ilsebil en elke dag liep hij naar zee om te vissen.

Geschreven door Melanie Plag

Kasper lag in bed. Niet in zijn eigen bed, maar in het logeerbed bij oma. Papa en mama waren ’s middags naar huis gegaan. Kasper had alleen met oma gegeten. Ze hadden nog een spelletje gedaan en daarna had oma hem naar bed gebracht.

Japans sprookje

Lang geleden leefden er in Japan eens een boer en zijn vrouw. Ze waren erg arm, en hun kinderen moesten meewerken om te zorgen dat er genoeg te eten was. Alleen de jongste zoon hielp niet mee. Hij was niet sterk en niet echt geschikt voor het boerenwerk. Hij besteedde zijn dag liever met tekenen. Wanneer hij maar de kans kreeg zat hij te tekenen en het bijzondere was dat hij altijd katten tekende: grote katten, kleine katten, dikke katten, dunne katten, nette katten, wilde katten, lieve katten en gemene katten. Overal katten, katten, katten!

Europees volksverhaal

Er was eens een man die gevochten had als soldaat van de koning. Maar de oorlog was voorbij en nu was de man op weg naar huis. Het was een lange reis. De man was arm: hij had geen paard en had maar weinig te eten. De paar spullen die hij had, droeg hij in een zak op zijn rug.  Zo liep hij van dorp naar dorp, van stad naar stad.